Op vrijwel iedere hoek van de straat vind je tegenwoordig een coach. Het beroep coach is geen beschermde titel, en samen met de stijgende populariteit van coaching zorgt dit voor een wildgroei aan coaches. Dat iemand zich een coach noemt, wil daarom niet zeggen dat diegene ook echt succesvol coacht.

Toen ik net begon als leefstijlcoach, was ik geneigd om aan al mijn nieuwe klanten uit te leggen wat coaching inhoudt. Voor mijzelf was de exacte werkwijze van een coach zo’n openbaring, dat ik van de daken wilde schreeuwen wat ik had geleerd.

Afgelopen weken merkte ik ineens tijdens een aantal kennismakingen dat mijn werkwijze niet helemaal aansloot op de verwachtingen. Ik realiseerde me dat ik slordiger ben geworden. Ik leg niet altijd meer uit wat coaching is. De coachingswerkwijze is mijn nieuwe normaal, en daardoor niet meer on top of mind. Onbewust bekwaam.

Inhoudelijk heb ik mij de coachingstechnieken zo eigen gemaakt, dat ik er niet meer over na denk. Maar op communicatief gebied ga ik de mist in. Hoogste tijd voor een blog, waarin ik uitleg wat coaching is, door te laten zien wat coaching niet is.

Een coach vertelt je niet wat je moet doen.
De essentie van coaching is het creëren van inzichten. Door de inzichten die je krijgt, weet je zelf wat je kunt (of moet) doen. Een coach zal je dus geen instructies geven, en zeker niet opleggen.

Een coach vertelt je niet hoe hij/zij zelf heeft geleerd om zijn problemen aan te pakken.
In een coachingsgesprek gaat alle aandacht naar jou en jouw (leer)proces. Het doorgeven van kennis of ervaring wordt soms coaching genoemd, maar is eigenlijk ‘mentoring’. De inhoudelijke kennis is bij coaching van ondergeschikt belang.

Een coach vertelt je niet wat je fout hebt gedaan.
De mogelijkheden in het nu en de toekomst staan centraal. Niet de fouten uit het verleden. Welke kwaliteiten die je bezit kunnen je helpen bij het bereiken van je doel? Wat is eerder een succes geweest en kun je herhalen?

Het begrip coachen komt oorspronkelijk uit de sport. Maar wordt meestal gebruikt voor een persoon die vooral instructies geeft. Toch is al een jaar of twintig geleden hierin een verandering gekomen. Gallwey schreef een aantal boeken over ‘ the inner game’ van tennis, skiën en golf. Hiermee werd de psychische toestand van de speler aangeduid. Gallwey beweerde dat wanneer een coach de speler kan helpen zijn innerlijke belemmeringen voor een goede prestatie uit de weg te ruimen of te verminderen, er een onverwachte natuurlijk bekwaamheid zal optreden waarbij niet veel technische inbreng van de coach nodig is. En dat is een hele mooi samenvatting van wat coaching wel is.

Heb je een aanvulling op dit lijstje? Of een andere opmerking? Ik hoor je feedback graag!

Gebruikte bron: Succesvol coachen, John Whitmore. 10e, volledig herziene druk.